ARTYKUŁ

Czym martwią się nasze dzieci? Kiedy dziecko czuje się winne…

Pomoc psychologiczna
Joanna Łukowicz-Loska

Zimne bywają kamienie, o ludziach lepiej powiedzieć, że są oziębli, albo – przeciwnie – temperamentni, energiczni. Najbliżsi bywają weseli, oschli, pogodni, rozgoryczeni, źli, mrukliwi. Zawsze jacyś… Dziecko, dzięki obserwacji dorosłych, uczy się okazywać uczucia. Jeśli czegoś mu się zabrania, złości się i głośno krzyczy. Stale uczy się nazywać uczucia, prawidłowo je rozróżniać oraz właściwie na nie reagować. Wiedzę zdobywa dzięki wychowaniu. Można mu pomóc, wysyłając prawidłowe komunikaty, czyli adekwatnie reagować na daną sytuację, a także objaśniając trudne dla niego pojęcia, którymi określamy emocje, uczucia, nastroje.

Czytaj dalej

Zmartwienia – szkodliwe myśli

Kiedy dziecko doświadcza kłopotów, zaczyna się martwić. Doświadcza wówczas negatywnych emocji, czuje złość, smutek, wstyd czy zazdrość. Zdarza się, że nie potrafi samo sobie z nimi poradzić, nie wie, jak ma się zachować w danej sytuacji i w jaki sposób sobie to objaśnić.

Warto omówić z dzieckiem: różne przyczyny zmartwień. Wspólnie zastanówcie się, co w danej sytuacji dziecko czuje, co może myśleć oraz wskażcie skuteczny sposób, by poczuło się lepiej i przestało się martwić. Szczerze porozmawiaj z dzieckiem i wysłuchaj jego zmartwienia.

W emocjach łatwo jest powiedzieć coś, co drugiej osobie sprawi przykrość. Nieraz słowa, które słyszymy wywołują u nas poczucie winy. Sami nieraz bierzemy jej na siebie za dużo lub też obarczamy nią w nadmiarze innych. Dzieci często nie wiedzą, że robią coś źle – niuanse świata dorosłych im umykają, a nieznane jeszcze konwenanse nie ograniczają ich działań. Łatwo jest wpaść w złość, gdy dziecko nieumyślnie coś zepsuje, zniszczy lub nas zdenerwuje. Jak zareagujem...